اين آيه روشن است در اينكه زندگى كردن در دنيا ، و غير از بهيميّت و مراتب نازلهء از عيش و عشرت چيزى را نفهميدن و نخواستن ، عين گمراهى و إعراض از ياد خداست ؛ و زندگى كردن در اين دنيا و مقصد را لقاى خدا قرار دادن و غير از اين مراتب نازله چيزى را عالىتر و بهتر خواستن ، عين اهتداء و راه يافتگى است . و مىفرمايد : إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ * أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ . « 1 » « و حقّاً آن كسانى كه اميد ديدار و ملاقات با ما را ندارند ، و به زندگى پست دنيوى قناعت كرده‌اند ، و بدان دل داده و اعتماد نموده و سكون و آرامش خود را در آن قرار داده‌اند ، و آن كسانى كه از آيات ما در غفلت هستند ؛ حقاً محلّ و مأواى آنان در پاداش چنين كردارى كه نموده‌اند ، آتش است . » اين آيه مىرساند كه اطمينان و دلبستگى به اين ظاهر زندگى دنيوى ، و اكتفا به آن ، و عدم اميد لقاى خدا ، آتش است . و به عكس ، همين زندگى چنانچه توأم با اميد لقاى پروردگار ، و عدم اتّكاء و اعتماد به امور زوال پذير دنيا باشد ، و با توجّه و درايت به آيات خدا بوده باشد ، سعادت و بهشت است . و آيات وارده در اين سبكِ بيان بسيار است ، و از همه بليغ‌تر و

--> ( 1 ) آيه 7 و 8 ، از سورهء 10 : يونس